INTAGRAMDA KEÇİ KRİZİ

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Ahmet Koçak makalesinde; Telefonumda ve bilgisayarımda X ve Facebook hesabım var. Yıllardır paylaşım yapar, yapılan paylaşımları okurum. Takip ettiklerim ve takipçilerim çoğaldı. Son bir yıldır Facebook’ta arkadaşlarımın gönderileri çok az görünür oldu. Reklam parası verenlerden olsa gerek; hiç tanımadığım insan ve grupların gönderileri çıkıyor karşıma. Engellemeye çalışsam da baş edemedim. Onlar sayfamda diledikleri gibi at koşturuyorlar. Öyle ya; parayı veren düdüğü çalar.
X hesabıma da Facebook’ta paylaştığım yazılarımı koyuyorum. İki yerde de pek beğenen, görüntüleyen olmuyor. Ne zaman resim, video paylaşsam beğenenlerin sayısı çok artıyor. Arkadaşlarımın paylaşımlarını görüp beğenemediğimden olsa gerek karşılıklılık ilkesi gereği benim paylaşımlarımı görmüyorlar. Durum böyle olunca Istagram hesabı açmaya karar verdim.
Öyle karar vermekle olmuyor, çokça zaman ayırıp çabalamak gerekiyor. Yarım saat çabalayarak nihayet hesabı açtım. Profil resmi yükleyeyim dedim Telefonda bolca hayvan ve doğa resmi var. Resim ararken elim keçi resminin üzerinde çok bekleyince alet seçtiğimi sanıp yüklemesin mi? O resim çıktı. Rezil olacağım. Kadir inanır, bir sigorta reklamında keçi ile rol arkadaşlığı yapınca tüm karizmasını kaybetmişti. Ona dönerim. Zaten az; olan da kaybolur diye resmi silmek için canhıraş bir mücadeleye giriştim. İçimden de “Lüzumsuzluğun ne gereği vardı! Resim de olmasaydı.” diye söylenerek on beş dakikada keçiyi silmeyi başardım. O arada bir yorum yazmış: “Keçiler de mi hesap açmayı biliyor?” O kısa sürede görenlerin gözünde küçülsem de iki güne kalmaz bu travmayı atlatırım nasıl olsa.

Sıra geldi yanda çıkan listeden takip edeceklerimi seçmeye. Baştan başlayıp sırayla tıklamaya başladım. İki yüz kişi tıklayınca kolum yoruldu bıraktım. Hepsini bugün yapmam gerekmez, günde beş yüz kişi tıklasam bir haftada üç bin beş yüz kişi eder.
Beni takip edenlere kaydı gözüm. Hemen yirmi kişi takibe başlamış bile. Tek gönderim olan profil resmim yirmi beğeni almış. Yüzde yüz başarı…
Sıra geldi resim paylaşmaya. Öyle ya madem hesap açtım bolca resim paylaşmalıyım. Burası resme meydan okunacak yer değil. Köşe yazısı mazısı olmaz. Başladım telefondan güzel resimlerimi aramaya. Yüz resmim var hiçbirini beğenmedim. Canım sıkıldı. İçimden “Ah Instagram gençlik yıllarımda icat edilseydin de bir görseydin bu âlemi fetih ederdim.” diye geçirdim. Instagram kızıp duruyor; “madem hesap açtın paylaşım yap.” Aklıma gençlik resimlerimi yüklemek geldi. Albümleri getirdim başladım eski resimlerin resmini çekmeye. Salon albümle doldu. Tam yarım saat sürdü. Yorulunca bıraktım. Resimlere baktım ki flaş patladıkça ışık resmi çıkmış, resimler gölgede kalmış. Şimdi aynı eziyeti flaşsız çekmem gerek. Instagram’a “dur hele acelen ne!” diye söylenip tekrar başladım. On resim çekip paylaşmayı başardım da çenesinden kurtuldum.
Ekim yapan insan verimi merak etmez mi? Sabahın erken saatiydi. Resimlerim şimdiden otuz kırk beğeni aldı. İnsanlar uyanıp ellerine telefonlarını bir alsınlar görün; beğeni patlaması yaşarım. Böyle düşünürken yorumlar gelmeye başladı. Hem de kırk elli yorum. “Ula bura ne bereketli bir yermiş. Niye uğraştım diğerleriyle.” diye düşünerek okumaya başladım. Hepsi de erkekmiş.
“Merhaba canım!”
“Günaydın Yakışıklı”
“Ben de Bursa’da yaşıyorum. Buluşalım yakışıklım!”
“Canım benim bak resmime” demiş altına yarı çıplak, göğsü kıl içinde ayı gibi bir erkek resmi var.
Bana canım, cicim denilmesinden hiç hoşlanmam. Hadi kadınlar dese neyse…
Tüm sapık erkekler sayfama doluştu. Nazik bir insanım soruları, yorumları yanıtsız bırakmamaya çalışırdım da bunlar sapık. Hiç birine yanıt vermedim. Yanıt versem verecekleri yanıtlar temelli kızdıracak.
Şimdi de profil resmimden başlayarak tüm resimleri şimdiki halime getirmeliyim ki bu kıllı erkekler uzaklaşsın. Telefonu öz çekim ayarına getirip bastım deklanşöre. Çeşitli odalardan, çeşitli pozlar vererek bolca resmimi çektim. İlk profil remimi yükledim. Profilime gelen yorumlar şak diye kesildi.
Sıra geldi gençlik resimlerime. Bu arada sapık yorumları yağmur gibi yağıyor. “Yanıt vermediğim için kızanlar olmuş;
“Aloo neredesin?”
“Biz de seni adam sandık.”
“Ne bu kibir! Yakışıklıyım diye kendini bir şey mi sandın?” Adamlara bak yahu!
Resimleri silip yenilerini yükleyince hepsi de takipten çıktı da kurtuldum.
Atatürk resmiyle devam ettim. Kitaplarımın videosunu yükledim. Artık beğenenler azalsa da seviye yükseldi, yorumlara bir kalite geldi. Sakinleştim.
Şimdi de Telefonuma falanca seni takip etmeye başladı, falanca arkadaşlık isteğini kabul etti diye mesajlar yağmur gibi yağmaya başladı. Telefon dit dedikçe baktım. O kadar da olmaz ki; hiç susmuyor. Telefonu sessize alıp sabah yürüyüşüne çıktım.
Yeni kitabımın yazımı yüzünden zaten gecikmişken bir de Instagram’ın “resim yükle” takıntısı yüzünden iyice savruluyorum.
Siz siz olun, canınız sıkılınca yeni bir platformda hesap açmayın. Paranız varsa gidin bankada hesap açın; en azından orada keçi resmi profilinize yapışmaz, sapık yorumlar yağmaz, telefonunuz da “falanca seni takip etti” diye gece gündüz çalmaya başlamaz. Benim gibi başınıza iş açarsınız, sonra da “Ah keşke o keçiyi silmeye uğraşmasaydım” diye dövünürsünüz.