İNSANLIK HALİ
Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Ahmet Koçak makalesinde; Doğduğum yıllarda Dünya nüfusu üç milyara, ülkemizin nüfusu yirmi yedi milyona ulaşmıştı. Günümüzde Dünya nüfusu 8,04 milyara, ülkemizin nüfusu 82 milyona ulaştı. Altmış yılda Dünya nüfusu da ülkemizin nüfusu da yaklaşık iki buçuk kat artmış. Böyle giderse dünya nüfusunun altmış yıl sonra yirmi milyara ulaşacağını tahmin edebiliriz.
Nüfusla birlikte bilim ve teknoloji de gelişmemiş olsaydı insanların en az yarısı aç kalırdı. O yıllarda bire üç, beş alınan ürünler çağımızda bire 35-50 ürün alınmaktadır. Buluşlarla üretim artmazsa savaş ve kıtlıklarla nüfus azalıp dengelenecektir.
Günümüzde Dünya üzerinde yaşayan 8 milyar insanın;
%11’i Avrupa’da, %5’i Kuzey Amerika’da, %9’u Güney Amerika’da, %15’i Afrika’da, %60’ı Asya’da yaşamaktadır. Görüldüğü gibi nüfus artışı en fazla olan ülkeler Asya kıtasındadır. Kuzey ve Güney Amerika’nın toplam yüzölçümü Asya kıtasına yakınken Amerika’da iki milyara, Asya kıtasında beş milyara yakın nüfus yaşamaktadır. Tabii buna yaşamak denirse…
Üretimi nüfusu oranında artmayan ülke insanları karınlarını doyurabilmek için refah düzeyi yüksek olan ülkelere doğru ölümü göze alarak göç etmektedirler. Bu göçler denizlerde botlar üzerinde boğularak, uçak kanatlarının üzerinden düşerek gerçekleşiyor.
Kentlerde ve köylerde yaşayan nüfus oranlarına bakacak olursak;
1960 yılında dünya nüfusunun yaklaşık %34’ü kentlerde, %66’sı ise köylerde (kırsal alanlarda) yaşıyorken günümüzde bu oran %49’u köylerde, %51’i kentlerde şeklinde değişim göstermiş. Kentlerde yaşayan insanların büyük çoğunluğu üretimden uzak, tüketici konumundadır.
Ülkemizde bu oranlar Dünya’dan daha korkutucu durumdadır. 1960 yılında nüfusun %68,07’si köyde yaşarken günümüzde %6,4’ü köyde yaşamaktadır. Dünya ortalamalarından daha kötü durumdayız.
Yani köyler boşalmış durumdadır.
Köylerde yaşayanların oranının düşmesi demek ileride gıda sıkıntısı çekileceği anlamına gelmektedir. Geri kalmış Asya ülkeleri insanlarının ülkelerinden kaçışları gibi bizler de uçak kanatlarında, botlarda olmasa bile kamyonlarla köylerden kaçıp kentlere doluşmuşuz. Nüfusun yüzde altısının ürettiğini yüzde doksan üç tüketmektedir. Onların ürettikleri yetmeyince dışarıdan ürün alınmaktadır. Yani ülkemizde alarm zilleri çalalı yıllar olmuş ama yönetenlerin hiç umurunda olmamış. Zaten onların kendi çıkarları dışında ne umurunda ki?
Barınmada da sorunlar var:
Nüfus artışı barınma sorununu da ortaya çıkarmış. Dünya’daki insanların %77’sinin konutu var. %23’ünün yaşayacak evi yok. Ülkemizde de nüfusun dörtte birinin oturacak bir konutu yok, kiracı durumundadır.
Beslenme:
Dünya’daki insanların %25’i yetersiz besleniyor. %13’ü temiz içme suyuna sahip değil. Ülkemiz temiz suya ulaşma konusunda şimdilik iyi durumda; Türkiye’nin yetersiz beslenme yaygınlığı oranı %2,5 (yaklaşık 2,09 milyon kişi) olarak belirtilmiştir. Nüfus arttıkça bu oranlar da artacaktır.
Dünya nüfusunun %83’ü okuma-yazma biliyor. Burada da ülkemiz iyi durumdadır bizdeki oran % 97’dir. Bu da cumhuriyetin ve öğretmenlerin eseridir.
Peki, bütün bunlara karşın insanlık ne kadar mutlu?
Bilim gelişmiş, teknoloji ilerlemiş, üretim artmış, insanlar eskiye göre daha uzun yaşamaya başlamış. Dünyanın bir ucundan diğer ucuna saatler içinde ulaşabiliyor, binlerce kilometre uzaktaki insanla yüz yüze konuşabiliyor, uzaya araç gönderip başka gezegenleri araştırabiliyoruz. Bir zamanlar hayal bile edemediğimiz şeyleri bugün sıradan bir yaşamın parçası olarak görüyoruz.
Ama aynı dünyada insanlar açlıktan ölüyor, savaşlarda birbirlerini öldürüyor, evsiz kalıyor, doğduğu toprakları terk ediyor. Birileri servetine servet katarken birileri çöplüklerden yiyecek topluyor. Bir ülkede yiyecekler çöpe atılırken başka bir ülkede insanlar bir lokma ekmek için ölüm yolculuğuna çıkıyor.
İnsanlığın en büyük çelişkisi de burada.
Bunca gelişmeye, buluşa, üretime, teknolojiye rağmen insanın insanca yaşamasını sağlayamadık. Ay’a ulaşmayı başardık ama yeryüzünde birbirimize ulaşamadık. Dünyanın kaynaklarını çoğalttık, paylaşmayı öğrenemedik. Bilgimiz arttı ama aklımızı ne kadar kullanabildik, tartışılır.
Dünyanın nüfusu artıyor. İhtiyaçlar artıyor. Doğal kaynaklar azalıyor. İklim değişiyor, ormanlar yok oluyor, su kaynakları tükeniyor. Bütün bunları görmemek, duymamak, önlem almamak geleceği tehlikeye atmaktır.
İnsanlık bir gün bu gidişin hesabını yapmak zorunda kalacak. Ya aklını kullanıp üretimi, paylaşımı, doğayı ve yaşamı korumayı öğrenecek ya da kendi yarattığı sorunların altında kalacak.
İnsan dediğimiz varlık, dünyaya sadece tüketmek, savaşmak, daha fazlasına sahip olmak için gelmiş olamaz.
Bir ömrü yaşamakla insan olmak aynı şey değildir.
İnsanlık hâli dediğimiz de galiba tam olarak budur…

