ZİRVEDE İNSAN OLMAK

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Fatma Elalmış makalesinde; Dağın tepesindeki adam, aşağıya baktığında herkesi küçük görür. Ancak aşağıdakilerin de onu küçük gördüğünü unutur.
Yine sosyal medyada sıkça rastladığım bir söz. Dağlar ve makamlar aslında aynı duyguyu verir insana.
Biz dağlara çıktığımızda, zirveden aşağıya bakarken birbirimize hep bunu hatırlatırız. Çünkü dağların insana öğrettiği en önemli şeylerden biri, yükseklerde olmanın büyük olmak anlamına gelmediğidir.Ben doğayı seven, dağlarda vakit geçirmekten, patikalarda yürümekten ve zirvelere tırmanmaktan büyük mutluluk duyan biriyim. Her tırmanışta biraz daha yorulur, biraz daha zorlanır ama her seferinde kendime dair yeni bir şey öğrenirim. Dağlar bana hiçbir zaman yalnızca yükselmeyi öğretmedi. Aksine, yükseldikçe ne kadar küçük olduğumu gösterdi.Zirveye ulaştığınızda ayaklarınızın altına serilen manzara karşısında kendinizi güçlü hissedebilirsiniz. Ama aynı anda, o uçsuz bucaksız doğanın içinde ne kadar küçük, ne kadar geçici ve ne kadar aciz olduğunuzu da fark edersiniz. Bir dağın milyonlarca yıllık sessizliği karşısında insanın ömrü, rüzgârın taşıdığı bir yaprak kadar kısadır.İşte bu yüzden dağlarda kibir değil, tevazu öğrenilir. Zirveye ulaşmak başkalarından üstün olduğunuz anlamına gelmez. Sadece kendi sınırlarınızı biraz daha tanıdığınız, korkularınızla yüzleştiğiniz ve doğanın karşısında haddinizin ne olduğunu bir kez daha anladığınız anlamına gelir.Keşke herkes hayatın içinde de bunu kavrayabilse…Bir makamın, bir unvanın, bir servetin ya da elde edilen bir başarının insanı başkalarından daha büyük yapmadığını anlayabilsek. Çünkü hayatın zirvesinde olduğunu düşünenlerin de bir gün aşağıya ineceğini, bugün küçük gördüklerinin yarın kendilerine yukarıdan bakabileceğini unutmasak.Dağlar bize çok güzel bir gerçeği hatırlatır: Yükselmek başka, büyümek başkadır. İnsan gerçekten büyüdükçe kendini değil, dünyanın ne kadar büyük olduğunu görmeye başlar.Belki de bu yüzden dağları seviyorum. Çünkü orada insanın egosu değil, hakikati konuşur. Ve her zirvede kendime aynı şeyi hatırlatırım:Ne kadar yükselirsen yüksel, doğanın karşısında daima küçüksün. Önemli olan zirvede durmak değil, oradan inerken de insan kalabilmektir.
Belki de insanın en büyük yanılgısı, bulunduğu yüksekliği kendi büyüklüğüyle karıştırmasıdır. Oysa dağlar bizden önce de oradaydı, bizden sonra da orada olacak. Zirveler değişmeyecek, rüzgâr esmeye, bulutlar geçmeye devam edecek. Değişen yalnızca bizim o zirvede geçirdiğimiz birkaç saatlik ömrümüz. Doğa bize her defasında aynı gerçeği fısıldıyor: Evrenin merkezinde değiliz, sadece onun küçücük bir parçasıyız. Belki de gerçek bilgelik, zirveye ulaştığında kendini dünyanın üzerinde değil, dünyanın bir parçası olarak hissedebilmektir. Çünkü insanın gerçek yüksekliği, başkalarına yukarıdan bakabildiği yer değil, kendini onlardan üstün görmeyi bıraktığı noktadır.
