SONBAHAR

Bir sonbahar değildi yalnızca
Dökülen yaprakların arasında yürüyen bir kalpti.

Her dize, zamanın unutmaktan vazgeçtiği
Bir hatıraya açılıyordu.

Oysa yabancıydık
Tek suçumuz şiirleri sevmekti.
Sen susunca
Şiirler destursuz konuştu
İçime oturdu bir akşam vakti gibi,
Bir pencerenin buğusunda kalan
İsimsiz bir özlem gibi.

Ben dün akşam kendi kalanlarımı saydım.
Sen…
Bir daha sen…
Yine sen…
Meğer ne çok sen varmış da haberim yokmuş.
Mesafelerle ölçülmezmiş.
Bazen bir insan,
Yanında olmadığı halde
Hayatının en yakın yerinde yaşarmış.

Şimdi hangi mevsimdeyiz bilmiyorum.
Belki senin sonbaharında,
Belki benim gecikmiş baharımda.

Şunu biliyorum adamım,
Senin bıraktığın kelimeler
Düştüğü yerde açıyor
Bir rüzgar gibi değil
Usulca yerleşiyor.
Ve eğer hâlâ bir bekleyiş varsa içimizde,
Bu sana kavuşmak için değildir belki.
Bir zamanlar
Aynı gökyüzüne bakmış olmanın,
Aynı yalnızlıkta üşümüş olmanın,
Ve
Şiirlerle kalbinde bir iz bırakmış olmanın sessiz hatırınadır.

Bırak mevsimler değişsin.
Sen kendi yolunda yürü,
Ben kendi sessizliğimde.
Ama bil ki
Bazı insanlar gider,
Bazıları kalır.
Bazıları ise giderken bile insanın içinde yaşamaya devam eder.

Şair Yazar Rabia Tokatlıoğlu